Wycofujące się pierwsze części plutonu, zawsze gotowe do zwrócenia się frontem na nieprzyjaciela (do przeciwuderzenia lub działania ogniem), zbiera w tyle zastępca dowódcy plutonu, utrzymując porządek i nie dopuszczając do bezwładnego odwrotu. Dowódca plutonu wycofuje się z ostatnią drużyną. W styczności z nieprzyjacielem pozostawia patrole z ręcznymi karabinami maszynowymi i dużą ilością amunicji, pod dowództwem energicznych podoficerów. Patrole te wycofują się na końcu, stosownie do rozkazów dowódcy plutonu. W razie silnego naporu przeciwnika obowiązkiem dowódców oddziałów, znajdujących się najbliżej przeciwnika, jest umożliwić wycofanie się reszty przez prowadzenie walki na miejscu. Dowódca plutonu i dowódcy drużyn muszą zwracać uwagę na strzelców załamanych duchowo i stłumić w zarodku wszelkie objawy paniki. Rannych należy wyprowadzić, lub wynieść z pola walki, nie dopuszczając do pozostawienia ich w ręku nieprzyjaciela. Wycofanie w nocy przeprowadza się cicho i skrycie, by nieprzyjaciel nie mógł się zorientować.